tést

tèst met ràre tekens

Wiew!

Ik geef het toe, er is een tijd geweest dat ik overwoog om deze blog te laten doodgaan van de honger en te doen alsof hij nooit ofte nimmer had bestaan.

Niet alleen omdat ik zelf niet meer genoeg aan bloggen toekwam, maar ook omdat ik constant wanhopige mails kreeg van mensen wiens comments niet door mijn waardeloze junkmailfilter geraakten, en omdat ik een leaf heb dat niet capabel genoeg was om daar iets aan te doen.

Tot heden, that is.

Mijn dierbaarste Youri heeft er zich eens aan gezet, met als resultaat dat er niet alleen een zoekfunctie is, maar ook een recent comments-dink, een nieuwe backoffice (die jullie niet kunnen zien, maar geloof me, het is hier VET COOL!) en de archieven zijn hersteld. Nu alleen nog van de vraagtekentjes afraken in plaats van étjes, en deze blogue is zo goed als nieuw.

En aangezien mijn liefste zo goed zijn best heeft gedaan kan ik niet anders dan nog eens een nieuwe poging ondernemen om meer te schrijven.

Om de comments te testen heb ik trouwens een klein vraagje. Heeft u favoriete aperitiefhapjes, die niet te moeilijk zijn, maar wel wreed lekker? Care to share?

Oke, waar is mijn hover board?

Ik weet niet of u het beseft, maar nog heel even, beste vrienden, en de klok slaat 2010.

Twee-duizend-en-tien, mannen, dat is tien jaar na het jaar 2000 waar we allemaal zo dolletjes over gedaan hebben, mezelf o zo incluis.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat zot. En ik had precies andere dingen verwacht.

Dat de hover boards al enigszins in productie zouden gebracht zijn bijvoorbeeld. Net als de jet packs en de vliegende auto's. Dat er vet coole steden op de maan zouden zijn, met veel blinkende tunnels, waar we zeer binnenkort allemaal zouden gaan wonen. En dat ons eten zou bestaan uit pilletjes met een volledige maaltijd in.

Als ik als kind aan 2010 dacht (en ja, zo'n kind was ik) , dan was ik ervan overtuigd dat ik getrouwd zou zijn, en mama van minstens twee kinders. Ik zou wonen in het huis dat ze toen toonden in de reclames voor mister Proper, en in mijn gigantische hof liep een gigantische hond rond, zoals die in de reclames voor Frolic.

Ik had helemaal niet gedacht dat roken op restaurant en in de trein gewoon helemaal niet meer zou mogen, dat ik al één van mijn ouders zou kwijt zijn en dat ik nog immer mijn rijbewijs niet zou gehaald hebben. Ik had wel keihard gehoopt dat ik Koen Wauters al eens zou geïnterviewd hebben, en kijk, vorige week nog, beste kleine lilith. Ik had mezelf vast ook ranker en slanker gedroomd, maar doordat ik toen geen idee had in hoeveel richtingen dit lichaam eerst nog zou uitzetten maak ik er geen punt van.

Maar in mijn hoofd was het toch anders, precies.
En van ui?

lilith zet ook dit jaar geen kerstboom

Er was een tijd dat ik kerstmis de allersupercoolste periode van het jaar vond. Ik ben nogal romantisch like that, en de herinneringen aan kerstavonden bij mijn grootouders met hele plateau's everzwijn en cadeautjes onder de boom weken nog altijd vertederende gevoelens bij mij los. En de toastjes, hastn, de toastjes! Ik zou er boeken over kunnen schrijven, zo lekker waren die.

Ik heb dat enthousiasme voor de dagen van 't jaar overgeërfd van mijn mama zaliger, die haar boom al eind augustus had gezet als wij haar niet elk jaar opnieuw aanmaanden om toch nog te wachten tot Sint-Maarten was geweest. Ons huis was altijd supergezellig ingepakt met fake sneeuw en lichtjes en bomen en ter harer verdediging NOOIT OFTE NIMMER hangkerstmannen. Daar deed zij niet aan. Het was niet omdat ze zot was van valse sneeuw op de ruiten dat ze geen smaak had. *kijkt streng*

Hoe ironisch was het dat net deze vrouw, die zo zot was van kerst en alles dat er ook maar van ver mee te maken had, twee weken voor kerstmis te horen kreeg dat ze kanker had? Ze heeft de boom nog één keer gezet, denk ik, en het jaar erop stond ik samen met mijn papa haar boom te versieren omdat het anders gelijk zo zielig was, zo zonder mama én zonder boom. Hij was nog de helft zo mooi niet als had zij hem nog zelf kunnen versieren, maar het was het gedacht dat telde, nietwaar.

Sinds dat moment heb ik bij ons thuis geen boom meer gezet. Zogezegd omdat we toch bijna nooit thuis zijn en het niet veel zin heeft om er één te zetten, er nooit naar scheef te kijken en hem dan drie weken later weer in te pakken. Maar als ik het echt wilde, dan zou dat mij natuurlijk niet kunnen tegenhouden. Ik denk dat ik het niet meer echt wil.

En dat mijn gevoel voor kerst een beetje gestorven is met mijn mama, op een vreemde manier. Maar ik heb me voorgenomen om me volledig te herpakken als ik kindjes heb. En mijn koters volledig plat te bombarderen met de tradities die ik als kind zo geweldig vond. Toastjes! Cadeautjes! Spuitsneeuw! Tot dat moment doen wij in de crib een beetje alsof onze neus bloedt, als het voor u hetzelfde is.

de dag dat lilith een half uur aan een stuk liep zonder te sterven

Ik ben mij ervan bewust dat er twee soorten mensen zijn, en dus ook twee soorten lezers. Zij die bij het lezen van mijn titel denken: "Mo joenges toch, dedie gaat stoefen omdat ze een half uur kan lopen of wuk? Ik loop elke dag twaalf uur en ik heb er nog nooit iets over gezegd op internet!" en zij die denken: "Die dikke van tales from the crib kan een half uur lopen of wuk? Chapeau!".

Aan die laatste groep: awel, inderdaad. Die dikke van tales from the crib heeft vandaag, voor het eerst in haar leven, dertig minuten AAN EEN STUK gelopen.

Ik kan u met vreugde in het hart mededelen dat ik er in een les of vijfentwintig met ons aller Evy Gruyaert in ben geslaagd om van "kapot gaan na twee minuten lopen" naar "dertig minuten lopen en het niet eens zien aan mijn oogopslag" ben gegaan. Ik, lilith van tales from the crib, loop heden dertig keer langer dan ik ooit heb gelopen in mijn middelbare schoolcarrière. En ik zie er niet eens meer knalpaars uit als ik ermee klaar ben.

Okeetjes, ik heb Evy en haar schijtmuziek de afgelopen weken meermaals vervloekt, daar langs de vaart, en soms heb ik overwogen om er gewoon mee te stoppen en te doen alsof er niks gebeurd was. Alleen, ik was zo stom geweest om veel te veel geld uit te geven aan loopschoenen en ander loopmateriaal dat ik het niet kon rechtvaardigen tegen mezelf. Het is crisis, en al. Plus: Youri loopt ook. Ik denk er nog niet aan om hem de kans te geven om me uit te lachen omdat ik weer aan iets begonnen ben zonder het af te maken.

Wat nu, vraagt een oplettende lezer zich terecht af. Wat nu, lilith, nu je jezelf en dat lichaam van je naar ongekende hoogtes hebt weten te tillen? Awel, ik zou wreed graag een keer of drie per week een kilometer of vijf gaan lopen, met mijn eigen geweldige muziekmix in mijn oren. Mijn muziekmix, gaande van Mega Mindy tot Therapy?! en terug. En daarna zou ik geweldig graag eens aan zo'n Dwars door Ieper-run willen meedoen. En op een schone ochtend opstaan, in de spiegel kijken en zien dat ik tot mijn verbazing veranderd ben in mezelf met het lichaam van Jennifer Aniston. En als we toch bezig zijn misschien ook ineens met haar hoofd.

Ik ben in elk geval bijzonder goed gelanceerd.

lilith vindt andere lopers dikke individualisten

Het is echt niet dat ik ooit ben begonnen met lopen omdat ik bij één of ander groepje wilde horen. Ik was me al tijdens mijn eerste Start to Run-les met Evy Gruyaert bewust van de eenzaamheid van het lopen, en die heb ik erbij genomen.

Op mijn eentje tegen de natuurkrachten, langs de vaart, dat was het. Met Evy als mijn enige compagnon. Het was pas toen mijn leaf ook begon met lopen, een paar maanden geleden, dat de eenzaamheid een beetje werd doorbroken. Omdat we achteraf onze tijden vergeleken, want samen met iemand anders lopen, dat zie ik nog altijd niet echt zitten. Ook al is dat dan met de man van mijn leven. Uit angst dat zal blijken dat ik eigenlijk niet eens echt loop, maar met moeite snelwandel, ja.

Anyway. Waar ik naartoe wil. Fietsers, als die malkander tegenkomen, doen die dan niks met hun vingertje? Ja toch? Zo'n vingertje dat zegt "jij bent een fietser, en ik ook." En motards, die doen dat toch ook? Soms zelfs met hun been en alles.

Waarom doen lopers dan niets naar mij, als ze mij langs de vaart kruisen? Kijk, het is niet dat ik verwacht dat de andere loper halt houdt om een secret lopershandshake met mij uit te wisselen, maar een blik van verstandhouding is toch echt niet te veel gevraagd? Waarom negeren alle andere lopers mij dan volledig, als ze mij kruisen? Telkens ik een blik in hun richting gooi, dan kijken die hastn of naar de grond, of naar de andere kant.

Ik word er waarlijks onzeker van. Is het omdat ik niet snel genoeg langs de vaart sjees? Is het omdat ik geen korte broek draag, zoals de echte lopers? Ligt het aan mijn schoenen? Het is niet dat ik zo'n gigantische newbie ben, toch? Ik heb volgens mijn persoonlijke metingen al bijna tachtig kilometer afgelegd, de laatste maanden. Dat verdient toch IETS VAN ERKENNING?!

Andere lopers zijn dikke individualisten, zeg ik.
Ze kunnen bij deze allemaal mijn steeds strakker wordende lopersrug op.

Gezocht: uw persoonlijke papsauzen

In het huis waarin ik opgroeide waren er een paar gerechten die met liefde werden gemaakt door mijn mama, maar die ik op school best niet te veel aan de grote klok hing omdat niemand snapte waar ik het over had. Ik heb jaren gedacht dat er in elk Vlaamsch huisgezin gerechten als papsause en eiers met zure saus werden geserveerd, maar neen, het was blijkbaar iets typisch van ons.

Sinds ik niet meer thuis woon heb ik nooit meer papsause gegeten, en toen mijn mama stierf verdween het pas helemaal: ik heb geen recept en ik had geen idee hoe ze deze geweldig lekkere maaltijd met karnemelk en spekblokjes maakte.

Vorig weekend werd ik ineens bijna zot van de papsausegoesting, en heb ik gegoogeld tot ik iets vond dat er op leek. Na wat getweak van mijn kant ben ik er uiteindelijk tot mijn grote vreugde in geslaagd om het recept voor papsause te reconstrueren. Het was zo lekker dat ik er dit weekend nog eens ga maken, zie. Omdat het smaakte naar veelbelovende woensdagmiddagen. Yum, veelbelovende woensdagmiddagen!

Heeft u dat nu ook, van die huiselijke gerechten die overheerlijk zijn, maar die niet in een doorsnee kookboek terug te vinden zijn wegens van u of uw moeder/meme/suikertante?

Als ik nu eens de magie van papsause met u deel, deelt u dan iets met mij in de comments?

PAPSAUSE:

Ingrediënten:

* een fles karnemelk
* een beetje bloem
* boter
* aardappelen
* fijngesneden spekblokjes
* ajuin

Recept:

Men zette de aardappelen op. Men kappe wat karnemelk in een pan die op het vuur staat, en men giete daar wat bloem in om de saus een beetje te dikken. Ondertussen doet men wat boter in een andere pan, en als die hazelnootbruin is en net gestopt met pruttelen kletst men de karnemelkmengeling erbij. Goed roeren, want dit kan serieus spetteren. Als de aardappelen gekookt zijn giete men ze af, overgiet men alles met de karnemelksaus en bestrooit het geheel met fijngesnipperde rauwe ui en de spekblokjes. Man toch. En gijlie maar denken dat ik zo'n hippe kalle was die alleen maar leeft op sushi en sashimi, haha.

een beetje van dit en een beetje van dat

Weet je wat ik doe? Ik blog gelijk veel te lang niet, en dan blog ik iets arbeidsonintensiefs als een lijstje. Maar niets is verloren, zeg ik. Die van sunnymoon.be had ook superlang niet geblogd, is ineens weer bezig en het is helemaal oke. Ik hoop dat het van mij ook weer goed komt. Terwijl we wachten:

dingen waar ik de laatste tijd te veel geld aan uitgeef:

* loopattributen. Serieus. Windjacks en t-shirtjes en truitjes met lange mouwen die de kou tegen moeten houden terwijl ik de winter lopend probeer door te komen. Maal twee, want ook Youri heeft hetzelfde zotte doel voor ogen. Nu alleen nog iets vinden tegen het veel te vroeg donker worden, en ik ben gelukt. Ik denk aan mijnwerkerslampen, maar gelukkig nooit erg lang
* mandarijntjes. Veel mandarijntjes. En okkernoten
* gilets en dikke truien en sjaals en appelblauwzeegroene blauwe wanten van de HEMA. Ik weet niet wat het is, maar kledinggewijs vind ik de herfst echt het gevaarlijkste aller seizoenen
* wol. Dat kost stukken van mensen, heb ik ontdekt, maar het is wel gemakkelijker om mee te haken dan met staalkabels

dingen waar ik geen neen tegen zou zeggen

* een citytrip naar New York. Of Oslo/Londen, in een minder gunstig financieel geval. Het kan nog, maar het hangt volledig af van hoe zot hoog het bedrag op de offerte van de stukadoor zal zijn. :aah:
* een Kindle. Ikwillem
* wereldvrede
* een dinertje in Oud Sluis. De eerste bieder mag mij trakteren

Dingen die ik de laatste tijd heb gekocht

* een mini laptop. Zo klein dat hij in mijn rugzak past zonder dat ik het goed en wel voel, en klein genoeg om tekstjes te typen op de trein. Ik ben verliefd, geloof ik
* Sprakeloos van Tom Lanoye. Ik ben verliefd, geloof ik
* een winterjas die vooral mooi is, maar niet warm. Ik ben verliefd, geloof ik

Facebookstatussen van de afgelopen weken:

* ontdekte net op haar interviewbandje dat de televisiekok waar ze vorige week nogal voor viel dezelfde ringtone gebruikt als haar eigen leaf. Het universum heeft zijn zaakjes op orde, hastn.
* ontmoette zonet een hond met drie poten die shakespeare heet. What a job, aglijk.
* vindt Komen Eten werkelijk volledig underrated.
* had geen idee dat wol in dezelfde prijscategorie zit als diamant, goud en sharpei's. :/
* hoorde net in de lift de vraag: "Ben jij zwanger?" beantwoord worden met "Neen." En toen werd het allesoverweldigend stil.

Dingen die op mijn to haak-lijstje staan:

* een Totoro (ik ben al begonnen)
* een onsterfelijkheidsster uit Super Mario
* de vuurbloem uit Super Mario
* Jamie en Adam uit Mythbusters voor mijn leaf

Dingen die niet op mijn to haak-lijstje staan:

* de Lange Wapper
* Marie-Rose Morel
* Helmut Lotti en Jelle Van Riet

what lilith talks about when she talks about running

O, wat zal ik ze nooit vergeten, mijn eerste lessen Start to Run met Evy Gruyaert. Ik herinner me dat ik dapper begon in de periode dat ik elke dag doorbracht met mijn mama, omdat ze door de uitzaaïingen in haar hoofd niet meer alleen mocht zijn. Niet omdat ze dat niet meer kon, wel omdat ze op elk moment een epilepsie-aanval kon krijgen. Het valt niet meteen af te leiden uit de vele stukjes die ik toen schreef, maar veel van de loopsessies vonden plaats vlak voor of na een chemosessie met mijn mama, om mijn gedachten te verzetten.

Ik herinner me dat mijn conditie toen zo belabberd was dat ik al paars kon aanlopen door alleen nog maar mijn loopschoenen aan te trekken, en toen ik de eerste keer vijf minuten na elkaar moest blijven lopen ging ik zo hard dood dat ik er cold turkey mee ben gestopt. De maanden erna overwoog ik vaak om toch maar weer te herbeginnen, zeker omdat ik toen echt wel iets kon gebruiken om mijn gedachten te verzetten, maar het kwam er niet meer van. Toen mijn mama gestorven was heb ik wel nog eens een halfslachtige poging ondernomen, maar dat was het dan ook.

Fast forward naar een paar maanden geleden: lilith bond de loopschoenen weer aan, maar in relatieve stilte. Wetende dat ik zo iemand ben die het ene moment van de daken kan schreeuwen dat heel de wereld zou moeten beginnen lopen, om dan twee weken later zelf haar loopschoenen weer aan de haak te hangen alsof het niets is leek mij dat geen slecht idee. Dat bleek ook toen ik ineens in het ziekenhuis terechtkwam met samengeknoopte darmen, en van de dokter te horen kreeg dat ik zes weken niet mocht sporten. Daar ging mijn marathondroom. :cry:

Anyway, na Berlijn ben ik tot mijn eigen verbazing toch weer herbegonnen, met twee belangrijke extra motivatoren. Eén: mijn compleet onsportief leaf, dat ineens het zot in zijn kop kreeg en ook begon te start to runnen. En met succes, trouwens. Twee: de belachelijk dure Nike+ schoenen en sensor die wij ons in Berlijn aanschaften, en die bij elke looptocht meten hoe ver en hoe snel en hoe lang en hoe gracieus en fantastisch wij langs de vaart lopen, en dat in een zeer proper statistiekje giet.

Zodus zitten wij beiden ineens over de helft van de lessen met Evy, en praten wij in bed soms over lopen. Wij vergelijken onze tijden met elkaar. Wij geven ons geld uit in de Décathlon. Wij zijn compleet zot geworden. Vrees ik. Maar ondertussen breken we geen eiers, zoals men dat hier zo mooi placht te zeggen. En dat is ook al heel wat.

dat ik niks half kan

Als ik rook dan rook ik direct meer dan een pakje per dag, maar als ik stop, dan stop ik ook. Zonder zever. Als ik stop dan heb ik voor ik het weet al vijf jaar geen sigaret meer aangeraakt, na meer dan dertien jaar meer dan een pakje.

Als ik eet, dan eet ik veel, maar als ik de knop in mijn hoofd omdraai, dan slaag ik er in om op karakter bijna veertig kilo af te vallen. Ik slaag er achteraf ook in om ze allemaal weer bij te komen. Er is een reden dat mijn spijsvertering gehalveerd is. Omdat ik zelf het concept halveren niet lijk te snappen.

Als ik blog, dan blog ik veel, en als ik niet veel blog, dan blog ik niet. Als ik drink, dan ben ik zat. Eéntjen is bij mij per definitie geentjen.

En als ik het in mijn hoofd steek om te sporten, dan haast ik me zoals vanavond vlak na mijn hardloopmoment naar de zumbales, om daar het allerlaatste zweetdruppeltje uit mezelf te persen. Als ik sport, dan sport ik ineens zo goed als elke dag, en sta ik morgen al weer ingeschreven voor de volgende les. Staat er daarnaast ook lopen in mijn agenda. En denk ik dat zwemmen misschien ook wel iets is. En als ik stop met sporten, dan stop ik ook helemaal.

Niks half kunnen, heeft u dat ook?

En valt daar eigenlijk iets aan te doen?